Kirkjul\u00edv \u00ed \u00c1rnafir\u00f0i \u2013 7. og seinasta grein: <\/strong>Fyrsta sunnudagin \u00ed \u00e1rinum, trettanda dag j\u00f3la var Sj\u00far\u00f0ur Hansen ein teirra, sum hev\u00f0i leita\u00f0 s\u00e6r Guds or\u00f0 \u00ed kirkjuni hendan morgunin. Vit hava greitt fr\u00e1 ynskinum hj\u00e1 \u00e1rnfir\u00f0ingum at f\u00e1a egna kirkju; vit hava sagt fr\u00e1 v\u00edgsluni; og vit hava tosa\u00f0 vi\u00f0 klokkara, urguleikara, dekn og forsangara, sum \u00f8ll hava greitt fr\u00e1, hv\u00f8nn t\u00fddning ta\u00f0 hevur at ganga \u00ed kirkju. \u00c1rnfir\u00f0ingar vildu hava kirkju \u00ed teirra heimbygd, \u00edsta\u00f0in fyri at fara ta longu lei\u00f0 upp um fj\u00f8ll til kirkjuna \u00ed Klaksv\u00edk. Hetta ynski teirra gj\u00f8rdist veruleiki \u00ed 1937.
Aftan\u00e1 gudst\u00e6nastuna hittust vit til eitt stutt pr\u00e1t.
T\u00fa kanst kanska spyrja, hv\u00ed hann ikki skuldi veri\u00f0 farin \u00ed kirkju \u00ed heimbygdini ein sl\u00edkan sunnudag?
Svari\u00f0 upp\u00e1 spurningin er einfalt og greitt:
– Eg eri f\u00f8ddur \u00ed \u00c1rnafir\u00f0i. Eg b\u00fagvi \u00ed \u00c1rnafir\u00f0i. Og eg eri eisini giftur \u00ed \u00c1rnafir\u00f0i. T\u00ed eri eg sj\u00e1lvandi her \u00ed \u00c1rnafjar\u00f0ar kirkju \u00ed dag, n\u00fa kirkjuklokkan kallar til gudst\u00e6nastu.
– Og so kann eg leggja aftrat, at eg havi alt\u00ed\u00f0 veri\u00f0 vanur at koma til gudst\u00e6nastur \u00ed okkara kirkju, sl\u00e6r hann fast.
Teksturin til dagin og lesturin h\u00f8vdu eisini hetta sama sum evni: At foreldur Jesusar leita\u00f0u eftir honum, og funnu hann at enda \u00ed templinum. Poengi\u00f0 var einfalt hetta, eins og Jesus sj\u00e1lvur seg\u00f0i ta\u00f0, at ta\u00f0 var \u00ed j\u00fast HER, at hann \u00e1tti at vera.
M\u00e1 bara fara<\/strong>
\u00c1rnafj\u00f8r\u00f0ur er ikki st\u00f3r bygd, men fyrst \u00ed 30\u2019unum byrja\u00f0i kirkjuf\u00f3lki\u00f0 \u00ed bygdini at tosa um t\u00fddningin av at hava egna kirkju. Hana fingu tey so n\u00f8kur \u00e1r seinni.
Ta\u00f0 er henda saman kirkjan, sum Sj\u00far\u00f0ur er vanur at ganga \u00ed. Ta\u00f0 ger hann enn, t\u00e1 hann er heima, og ikki \u00fati og siglir.
Ein annar spurningur til hansara er t\u00ed, um ors\u00f8kina til at hann ger hetta so ofta, sum hann yvirh\u00f8vur kann.
– Eg havi gingi\u00f0 n\u00f3gv til gudst\u00e6nastur \u00ed hesi kirkjuni, t\u00ed m\u00e6r d\u00e1mar so sera v\u00e6l at hoyra Guds or\u00f0.
– Ta\u00f0 er eisini alt\u00ed\u00f0 so hugnalig at koma inn \u00ed forkirkjuna og s\u00ed\u00f0ani inn \u00ed sj\u00e1lva kirkjuna. Her er g\u00f3\u00f0ur s\u00e1lmasangur og gott orgulsp\u00e6l; og her eru n\u00f3gvir sera g\u00f3\u00f0ir lestrar lisnir og pr\u00e6dikur hildnar. Alt hetta hevur havt n\u00f3gv at siga fyri meg, v\u00edsir hann \u00e1.
Og so leggur Sj\u00far\u00f0ur at enda aftrat:
– Um eg ikki havi veri\u00f0 \u00ed kirkju ein sunnudag, – ja, so virkar ta\u00f0 sum ein sera l\u00f8gin dagur. Ta\u00f0 v\u00edsir seg so, at eg m\u00e1 bara fara!
Dagurin redda\u00f0ur<\/strong>
Hesar seinastu tveir m\u00e1na\u00f0irnar hava vit \u00ed ein \u00e1v\u00edsan mun sett sj\u00f3neykuna \u00e1 eitt av sm\u00e6rru kirkjuli\u00f0unum \u00e1 oyggjum okkara.
Sunnudagin 8. januar var lestur lisin \u00ed \u00c1rnafjar\u00f0ar kirkju, eins og gj\u00f8rt hevur veri\u00f0, s\u00ed\u00f0ani kirkjan var\u00f0 v\u00edgd \u00ed 1937.
Henda vitjanin hevur s\u00e6st aftur \u00ed t\u00ed\u00f0indastreyminum her \u00e1 heimas\u00ed\u00f0uni, t\u00ed \u00edalt hava veri\u00f0 sjey greinar um kirkjuna og kirkjul\u00edvi\u00f0 \u00ed bygdini, sum telur um 70 \u00edb\u00fagvar \u00ed dag.<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/24fo.news\/wp-content\/uploads\/2023\/03\/Arnafjardarkirkja.webp\")
<\/figure>\n\n\n\n
\u00cd dag er seinasti parturin \u00ed hesi greinar\u00f8\u00f0ini, og ver\u00f0ur sum nevnt omanfyri, pr\u00e1ta\u00f0 vi\u00f0 eitt av kirkjuf\u00f3lkunum henda sunnudagin.
T\u00e1 t\u00fa hittir kirkjuf\u00f3lki\u00f0 \u00ed \u00c1rnafir\u00f0i \u00e1 m\u00e1li, skilir t\u00fa beinanvegin hetta, at ta\u00f0 er ein munandi \u00f8\u00f0rv\u00edsi sunnudagur, um tey ikki hava veri\u00f0 \u00ed kirkju. Ja, ein teirra t\u00f3k ennt\u00e1 so r\u00e1mandi til, at dagurin var redda\u00f0ur, t\u00e1 hann hev\u00f0i veri\u00f0 \u00ed kirkju.
Sama bo\u00f0skap h\u00f8vdu eisini f\u00f3lk heima \u00e1 Sandi, vi\u00f0 Gj\u00f3gv, \u00e1 Kirkju, \u00ed Sv\u00ednoy, \u00ed Kunoy og \u00ed \u00c6\u00f0uv\u00edk, sum var seinasta bygdin vit vitja\u00f0u, \u00e1\u00f0renn fari\u00f0 var til \u00c1rnafjar\u00f0ar.
M\u00e1 Harrin framvegis signa hetta l\u00edtla tr\u00fafasta kirkjuli\u00f0i\u00f0!<\/p>\n\n\n\n