Tað verður tosa nógv um nýggjar vinnur og vinnuvegir. Í dag eru tað vitan og samstarv, ið skapa framburð og visiónir. Skal Europa standa á egnum beinum verjumessugt, er tað neyðugt við øktum samstarvi. Vit vita øll, at loftverjan í Europa – og ikki minst hjá Ukraina – krevur munadygga uppraðfesting.
Við tí ovurhonds menningini innan dronuídnaðin er einki at ivast í, at vitan frá nógvum londum og felags innkeyp av kommerciellum lutum kann fáa kostnaðin av recon- og defence-dronum langt niður. Hví ikki samstarva um at byggja jetdronur og propeldronur í felag í Europa? Og hví ikki brúka tað vitan, sum føroyskir verkfrøðingar, pilotar, lærustovnar, RC-mennara, KT serfrøðingar o.a. hava, og lata tey vera við í felagsmenningini av okkara loftverju? Tað er stór vitan í okkara grannalondum innan loftverju og flogvinnu.
Hví ikki kanna, um tað er møguligt her og nú at byggja einar 100 dronur, umleið 5 metrar langar, til recon og verju? Ein jetjagari-drona kostar nakrar fáar milliónir krónur at byggja. Ein vanligur jetjagari kostar nógvar hundrað milliónir. Munurin er stórur – bæði í prís og í møguleikum fyri skjótum og fjølbroyttum loysnum.
Tað er bara um at koma í gongd við at menna loftverjuskipanirnar. Europa hevur bæði vitanina og tørvin. Spurningurin er, um vit eisini hava viljan til at samstarva og taka ábyrgd.
